من توسط کسی که در باغ پدرم کار می کرد و ساز قیچک می زد، از ۹ سالگی وارد موسیقی شدم. قیچک، با قوطی حلبی روغن ساخته می شود و من با همین ساز شروع به نوازندگی کردم. در خانواده ما، پدر و پدر بزرگم نی می زدند و آواز می خواندند اما سازی که من می زدم را کار نمی کردند. خانواده من سنتی و تعصبی بودن و ساز من را در بلوچستان و رودبار و هرمزگان قشر خاصی کار می کردند. به همین علت خانواده ام مخالف بودند که این ساز را بزنم. من در سال های ۷۱ تا ۷۴ در گروه سرود مدرسه و جشنواره ها با ساز حلبی تک نوازی می کردم و جایزه می گرفتم. آن زمان پدرم خیلی مخالفت نمی کرد چون می گفت بچه ای و سرگرم! تا اینکه کم کم در شهرمان مشهور شدم و نام و نشان به دست آوردم.

سبک موسیقی من محلی است و سعی کرده ام سبک منطقه ی رودبار زمین را حفظ کنم. چیزهایی که از اساتید یاد گرفتم، ترانه های شاد محلی و برای مراسمات مختلف مثل عروسی و حنا بندون و… اجرا می کنم. سعی می کنم به کمک تجربیاتی که از دانشگاه موسیقی به دست آورده ام کارم را بهتر کنم و کارهای محلی ریشه دار انجام دهم. دوست دارم کارهایم عامه پسند باشند. با چند ساز کار می کنم مثل گیتار و پیانو و … .در واقع می شود گفت محلی و هم سنتی کار می کنم. کارهای سنتی مثل کار هایی که با تار ، سه تار و تنبک هستند و این چنین کاری را با گروه رستاک هم انجام دادم.